De ongenode gast kwam langs op de open dag

LUTJEGAST – Dit jaar bestaat zorgboerderij Boyemaheerd in Lutjegast 10 jaar. Een heuglijke gebeurtenis dat roept om een open dag. Die kwam er gelukkig ook en dus trok de ongenode gast naar het altijd gezellige Lutjegast voor een zonovergoten middag. Net op het terrein blijkt Ron onze gids te zijn. Ron is één van de deelnemers -“want we heten geen cliënten meer”- die hun tijd nuttig doorbrengen op de zorgboerderij. Zorgmoeder Dicky Klaver vertelt dat Ron hersenletsel heeft. “Niemand is hier voor z’n zweetvoeten”, zegt ze. “De meeste deelnemers hebben hersenletsel, MS, Parkinson of psychiatrische klachten. Het zijn veelal mensen met een ‘knik’ in hun leven. Ooit waren ze goed en toen werden ze ziek, kregen een ongeluk of werden anders noodlottig getroffen.” Ron blijkt een prima gids en vertelt honderduit over zijn bezigheden op de Boyemaheerd. “Van vegen tot voeren”, besluit hij zijn activiteiten uiteindelijk kort en bondig samen te vatten als hij de ongenode gast meeneemt naar het nieuwe geitenverblijf. “Hier kunnen de geitjes lekker spelen en rustig eten”, legt Ron uit. Het geitenverblijf ligt naast de paardenstallen, dus wordt ook dat verblijf trots getoond. “Elk paard heet anders”, krijgt de ongenode gast te horen. “Kelly, Baukje, Wendy, Yfke en Adelheid, met een d.” Mooie namen, vindt de ongenode gast. “Ja, het is weer eens wat anders”, haakt Ron in, “want de meesten heten hier Jan.” Zoals collega-deelnemer Jan de B. die vandaag bij de kraam de zelf verbouwde plantjes, groente en fruit staat te verkopen. Nadat ook de konijnen Snuffie en Bunny zijn voorgesteld blijkt de wereld best heel klein te zijn. Ron heeft namelijk bezoek van zijn moeder Geeske en vader Marten. En laatstgenoemde kent de ongenode gast weer van de donderdagse klaverjassessies in Niezijl.  Het is behoorlijk druk op de zorgboerderij waar tientallen mensen van de gelegenheid gebruik maken om de Boyemaheerd te bekijken. Gelukkig is naast Ron ook Grietje bezig met rondleiden, want dat verlaagt de werkdruk. “Al hebben we die hier niet hoor!”, legt Ron uit. “We zijn hier gewoon lekker bezig en iedereen doet altijd zijn best. En wie er even zat van is, die neemt gewoon koffiepauze.” Woorden die even later in een iets andere benaming terugkomen tijdens het koffie drinken met Dicky. “We stimuleren onze deelnemers om actief te zijn en in beweging te komen. Maar niets moet. Iedereen heeft hier een plan met doelen waar we naartoe werken. In stapjes. Want het is hier gewoon ontzettend belangrijk om rekening met elkaar te houden.” Er volgt een korte onderbreking omdat Dicky de welgemeende en zeker verdiende bloemen overhandigd krijgt van haar medewerkers Jur en Linda; “Voor dit mooie jubileum.” Schitterend, worden de bloemen enthousiast omschreven op het moment dat Anneke zorgt dat er een emmer komt om de bloemen in te zetten. Dicky hoopt binnenkort te kunnen uitbreiden. “We hebben hier 32 deelnemers tussen de 18 en 88 jaar en groeien behoorlijk. Willen we iedereen zo goed mogelijk van dienst zijn dan is meer ruimte gewenst.” Een mooi doel voor het volgende jubileum dat er ongetwijfeld gaat komen, want het gaat goed met de Boyemaheerd waar ook dochter Alie inmiddels deel van uitmaakt. Een extra paar helpende handen is immers geen overbodige luxe bij de altijd levendige zorgboerderij.

 

Stukje uit de streekkrant